Saksafon, 1840’lı yıllarda Adolphe Sax tarafından tasarlanan görece genç bir çalgıdır. Metal gövdesi ve tek kamışlı ağızlığıyla, nefesli çalgı ailelerinin arasında bir köprü olarak düşünülmüştü.
Tasarım amacı açıktı: tahta nefesli çalgıların esnekliğini bakır nefesli çalgıların ses gücüyle birleştirmek.
Bu amaç askeri bandolarda hızla karşılık buldu. Açık havada taşıyıcı ve dengeli bir ses arayan bandolar saksafonu kısa sürede benimsedi.
Senfonik orkestrada ise aynı hız görülmedi. Bunun birkaç nedeni vardır.
Birincisi zamanlamadır. Orkestra dengesi ve yazı geleneği saksafon ortaya çıktığında büyük ölçüde yerleşmişti; yeni bir renk eklemek yerleşik dengeyi değiştirmeyi gerektiriyordu.
İkincisi repertuvar eksikliğidir. Bir çalgının orkestraya girmesi için o çalgı için yazılmış eserlere ihtiyaç vardır; saksafon bu birikimi yirminci yüzyılda oluşturdu.
Üçüncüsü kurumsaldır. Konservatuvar eğitiminde düzenli bir sınıf açılması ve öğretim geleneğinin kurulması zaman aldı.
Bu geç kabul, saksafon repertuvarının neden ağırlıklı olarak yirminci yüzyıla ait olduğunu açıklar. Derslerimizde repertuvar çalışması bu tarihsel çerçeveyle birlikte anlatılır.