"Karından destekle" cümlesi nefesli çalgı derslerinin en sık duyulan ve en az açıklanan öğüdüdür. Kursiyerlerin çoğu bunu karnı sıkmak olarak anlar.
Sıkmak destek değildir. Sıkılan karın havayı hızlandırır ama denetlenemez hale getirir; ses ilk saniyede güçlü, sonrasında dağınık çıkar.
Destek, havanın çıkış hızını sabit tutmaktır. Akciğer boşalırken içerideki basınç doğal olarak düşer; destek bu düşüşü telafi eden kademeli bir kas çalışmasıdır.
Bu nedenle destek bir an değil, bir süreçtir. Cümlenin başında ve sonunda aynı olmaz.
Anlamanın en hızlı yolu enstrümansız bir denemedir: ayakta, elin karnın alt bölümünde, uzun ve eşit bir "sss" sesi. Ses zayıfladığında elin altındaki bölge yavaşça içeri doğru çalışır. Aranan his budur.
İkinci bir kontrol omuzlardır. Nefes alırken omuzlar yükseliyorsa hava üst göğse alınmıştır ve destek kurulamaz.
Üçüncüsü boyundur. Boyun kasları devreye giriyorsa gerekli iş yanlış yerde yapılıyordur.
Destek oturduğunda ton kendiliğinden büyür; kursiyerin ayrıca üflemeye çalışması gerekmez. Derslerimizde destek çalışması enstrümandan bağımsız kısa alıştırmalarla başlar, ardından uzun ses çalışmasına taşınır.