Tenor sesinin geniş ve ağır olması gerektiği yerleşik bir anlayışken, Lester Young belirgin biçimde daha hafif ve daha az vibratolu bir ton kullandı. Başlangıçta yadırgandı; sonrasında sonraki kuşakların büyük bölümünü etkiledi.
Bu tonun teknik karşılığı daha az dudak baskısı ve daha dengeli bir hava akışıdır. Ses küçük değil, yalnızca daha az yoğundur.
Asıl katkı ise ritmik yerleşimdedir. Cümleler vuruşun üzerine oturmak yerine çevresinde serbestçe dolaşır; bu, doğaçlamada esnek bir zaman anlayışının önünü açtı.
Üçüncü unsur cümle uzunluğudur. Uzun ve akıcı hatlar, o dönemde yaygın olan kısa ve motifik yapıdan ayrılır.
Dördüncüsü boşluktur. Az nota çalmak, ton ve zamanlamanın öne çıkmasını sağlar.
Öğretici karşılığı şudur: ton bir kişisel tercih alanıdır ve tek bir doğru ton yoktur. Kursiyerin kendi sesini bulması, taklit aşamasından sonra gelen doğal adımdır.
Ancak bu adım ancak temel denetim kurulduktan sonra atılır; öncesinde tercih değil, eksiklik olur. Derslerimizde ton çalışması önce denetim, sonra kişisel renk sırasıyla yürütülür.