Metronomla çalışmak yaygın bir alışkanlıktır; ancak çoğu kursiyer metronomu yalnızca tek bir biçimde kullanır: her vuruşta.
Her vuruşta duyulan bir metronom zamanı dışarıdan tutar. Bu, başlangıç için yararlıdır ama iç zamanı geliştirmez.
İkinci aşama, metronomu ikinci ve dördüncü vuruşa koymaktır. Aynı tempo, çok daha zor duyulur; çünkü icracı birinci vuruşu kendi taşımak zorunda kalır.
Üçüncü aşama, metronomu ölçüde bir kez duymaktır. Bu, tempo kaymalarını acımasızca ortaya çıkarır.
Dördüncü aşama iki ölçüde bir vuruştur ve iç zamanın gerçek testidir.
Kayma yönü de bilgi verir. Sürekli öne gidiliyorsa gerginlik, sürekli geriye kalınıyorsa hazırlık eksikliği söz konusudur.
Bir başka yararlı düzen, metronomu belirli aralıklarla susturmaktır: iki ölçü duyulur, iki ölçü sessizdir. Yeniden duyulduğunda ne kadar sapıldığı ölçülür.
Amaç metronomdan kurtulmaktır; sürekli metronomla çalışan bir icracı metronom kapandığında dağılır. Derslerimizde metronom kullanımı bu kademelerle, kursiyerin iç zamanını kuracak biçimde planlanır.