Ellili yılların ortasında caz dilinde belirgin bir yön değişikliği görülür. Form ve akor yapısı büyük ölçüde aynı kalırken ton ve artikülasyon değişir.
Değişimin özü ağırlıktır. Ses daha kalın, daha nefesli ve blues kökenine daha yakındır.
Bunun teknik karşılığı vardır. Daha geniş bir ağız içi hacmi, daha az kısıtlanmış bir dudak pozisyonu ve nefesin sesin içinde duyulmasına izin veren bir üfleme anlayışı.
İkinci değişim artikülasyondadır. Notaların başlangıcı daha yumuşak, bitişleri daha belirgindir; cümleler konuşmaya yaklaşır.
Üçüncü değişim malzemededir. Blues ve gospel kaynaklı motifler doğaçlamanın merkezine döner; kromatik yoğunluk azalır, tekrar artar.
Tekrarın rolü önemlidir. Aynı kısa motifin ısrarla tekrarlanması, bu dilde bir eksiklik değil bir anlatım aracıdır.
Çalışmak için: blues formu üzerinde yalnızca dört nota kullanarak, tekrar ve küçük değişimlerle bir koro kurmak. Bu çalışma hem tonu hem cümleleme anlayışını doğrudan etkiler. Derslerimizde tür karşılaştırması, aynı form üzerinde farklı dillerle çalışarak yapılır.