Saksafon literatürünün merkezindeki eserlerden biri Jacques Ibert’in oda topluluğu eşliğinde yazdığı konçertinodur. Bu tür yazının belirgin bir özelliği vardır: eşlik ince dokuludur, dolayısıyla solistin her ayrıntısı duyulur.
Birinci zorluk artikülasyondur. Hızlı ve dilli pasajlarda her notanın aynı netlikte başlaması gerekir; eşlik bunu örtmez.
İkinci zorluk register geçişleridir. Eser saksafonun tüm aralığını kullanır ve geçişlerde ton birliği korunmalıdır.
Üçüncü zorluk ritmik kesinliktir. Oda topluluğunda zaman ortak kurulur; solistin serbest davranması dokuyu bozar.
Dördüncü zorluk dinamik ölçeğidir. Büyük orkestra eşliğine göre çok daha dar bir aralıkta çalışmak gerekir.
Bu eser aynı zamanda saksafonun caz çevresiyle olan yakınlığının klasik yazıya yansıdığı örneklerden biridir; ritmik canlılık ve sözlü bir söyleyiş taşır. Çalışma sırası genellikle şudur: önce yavaş tempoda artikülasyon, sonra register geçişleri, en son tempo. Derslerimizde oda müziği repertuvarı, topluluk çalışmalarıyla birlikte işlenir.